فردا بچه‌ها با کيسه‌هاى پلاستيکى به کودکستان آمدند.

در کيسه  بعضی‌ها ٢، بعضی‌ها ٣، بعضی‌ها تا ٥ سيب‌زمينى بود.

 معلّم به بچه‌ها گفت تا يک هفته هر کجا که می‌روند کيسه  پلاستيکى را با خود ببرند.

روزها به همين ترتيب گذشت و کم‌کم بچه‌ها شروع کردن به شکايت از بوى ناخوش سيب‌زمينی‌‌هاى گنديده.

 به علاوه، آن‌هايى که سيب‌زمينى بيشترى در کيسه  خود داشتند از حمل اين بار سنگين خسته شده بودند.

 پس از گذشت يک هفته، بازى بالاخره تمام شد و بچه‌ها راحت شدند.

 
معلّم از بچه‌ها پرسيد:

«از اين که سيب‌زمينی‌ها را با خود يک هفته حمل می‌کرديد چه احساسى داشتيد؟»

بچه‌ها از اين که مجبور بودند سيب‌زمينی‌هاى بدبو و سنگين را همه جا با خود ببرند شکايت داشتند.

آنگاه معلّم منظور اصلى خود از اين بازى را اين چنين توضيح داد:

«اين درست شبيه وضعيتى است که شما کينه  آدم‌هايى که دوستشان نداريد را در  دل خود نگاه می‌داريد

 و همه جا با خود می‌بريد. بوى بد کينه و نفرت، قلب شما را فاسد می‌کند

 و شما آن را همه جا همراه خود حمل می‌کنيد.

 حالا که شما بوى بد سيب‌زمينی‌ها را فقط براى يک هفته نتوانستيد تحمل کنيد

کينه  هر کسى را که به دل داريد بيرون بريزيد وگرنه بايد آن را تا آخر عمر با خود حمل کنيد.

 بخشيدن ديگران بهترين کارى است که می‌توانيد بکنيد.

 ديگران را دوست بداريد حتى اگر آن‌ها شما را دوست نداشته باشند