roxana20

تاریخ تولد.....................

paria — Mon, 02 Nov 2009 07:17:18 GMT

زادگاه و تاريخ تولد هيچ كس در هيچ نقشه و تقويمي نيست..

چرا كه انسان هاهر لحظه در تپش قلب كساني كه دوستشان دارند

متولد مي شوند...

تولدت مبارک....................................

paria — Sun, 01 Nov 2009 20:44:18 GMT

تولدت مبارک

روز تولــــدت شــــد و نـيســتم امــا كـنـار تـــو

كاشـكي مي شد كه جونمو هديه بدم براي تو

درستـه مـا نميتونيم ايـن روز رو پيش هم باشيم

بيا بهـش تـو رويامـون رنـگ حقـيقـت بـپاشــيم

ميخـوام بـرات تـو روياهام جشن تـولــد بگــيرم

ازلحظه لحظه هاي جشنمون توی خيالم عكس بگيرم

مـن باشـم و تـو باشي و فرشـته هـاي آسمون

چـراغـونيه جشـنمون، سـتاره هـاي كهـكشون

به جاي شمع ميخوام برات غم هاتو آتيش بزنم

هر چـي غم و غصه داري يك شبه آتيش بزنم

تـو غم هات رو فـوت كني منــم ســتاره بـيـارم

اشــک چــشاتـو پــاک کنـم توش نــورسـتاره بكـارم

واسه روز تولد تو دست خالیم عزیزم

چیزی جز گریه ندارم که اونم به پات میریزم

واسه تولد تو من اواره چی دارم

که مثل دور و بریهات واسه تو هدیه بیارم

خوش به حال هرچی چشم که داره تو رو میبینه

خوش به حال اون هدیه که تو دست تو میشینه

اون طرف چند تا سایه روی دیوارها نشسته

این طرف از خجالت یک نفر چشماشو بسته

خوش به حال هرچی چشم که داره تو رو میبینه

خوش به حال اون هدیه که تو دست تو میشینه

واسه روز تولد تو دست خالیم عزیزم

تولدت مبارک عزیزترین عزیزم

دعا كن.....................

paria — Tue, 27 Oct 2009 05:37:43 GMT

دعا می کنم که هیچگاه چشمهای زیبای تو را

در انحصار قطره های اشک نبینم

و تو برایم دعا کن ابر چشم هایم همیشه برای تو ببارد

دعا می کنم که لبانت را فقط در غنچه های لبخند ببینم

و تو برایم دعا کن که هر گز بی تو نخندم

دعا می کنم دستانت که وسعت آسمان و پاکی دریا و بوی بهار را دارد

همیشه از حرارت عشق گرم باشد

و تو برایم دعا کن دستهایم را هیچگاه در دستی بجز دست تو گره ندهم

من برایت دعا می کنم که گل های وجود نازنینت هیچگاه پژمرده نشوند

برای شاپرک های باغچه ی خانه ات دعا می کنم

که بال هایشان هرگز محتاج مرهم نباشند

من برای خورشید آسمان زندگیت دعا می کنم که هیچگاه غروب نکند

و بدان در آسمان زندگیم تو تنها خورشیدی

پس برایم دعا کن ،

دعا کن که خورشید آسمان زندگیم هیچگاه غروب نکند

شيوانا و جوان عاشق.......................

paria — Tue, 27 Oct 2009 05:25:27 GMT

شيوانا استاد معرفت از کوچه اي مي گذشت.

پسر جواني را ديد که روي تخته سنگي نشسته و غمگين وافسرده

چوبي در دست گرفته و با خاک بازي مي کند.

کنارش نشست و دستي روي شانه هاي پسرک زد و گفت:

" وقتي يک جوان غمگين است زمين و آسمان بايد از خودخجالت بکشد!؟

همه دنيا وکاينات ماندگاري شان براي اين است

که کودکي دنيا بيايد وجوان شود و شور و شوق زندگي بيابد! چرااينقدر غمگيني!؟"

پسرک آهي کشيد و درب منزلي را در انتهاي کوچه نشان داد و گفت:

" دختري را بسياردوست داشتم! امروز سر راهش ايستادم

و ازاوخواستم با من ازدواج کند. اما او هيچ نگفت.

پشتش را به من کرد و درون خانه رفت ودر را محکم به رويم بست.

من او را از هرچيزي در اين دنيا بيشتر دوست مي داشتم!

اما امروز فهميدم اشتباه مي کردم!"

شيوانا با حيرت پرسيد:

"تو دو بار گفتي دوستش مي داشتم! يعني الآن ديگر دوستش نمي داري!

چرا چنين اتفاقي افتاده است!؟"

پسرک لختي سکوت کرد و ادامه داد: " او با اينکارش به من توهين کرد!؟

چگونه دوستش داشته باشم!؟" شيوانا سري تکان داد و گفت:

" تو راست نمي گويي واو را از هر چيزي در اين دنيا بيشتردوست نمي داشتي!!

تو خودت را از همه بيشتردوست داري و چون احساس مي کني

اين حرکت او باعث اهانت به دوست داشتني ترين موجودزندگي ات

يعني خودت شده، امتياز وست داشتن را از اوگرفته اي!!

اسم اين دوست داشتن نيست! اسم اين احساس خودخواهي است!

چه کسي گفته است همه موجودات عالم که دوستشان داريم ،

الزاما بايد ما را دوست داشته باشند!!؟"

شيوانا از جا برخاست تا برود! پسرک باپوزخند به شيوانا گفت:" چه شداستاد!!؟

آيازمين و آسمان ديگر نبايد به خاطر اندوه وغم من ناراحت باشد و از خجالت بميرد!؟؟"

شيوانا با لبخند گفت:" آن قاعده اول کاينات است.

قاعده دوم کاينات اين است که همه خودخواهان چه کودک باشند

چه جوان وچه پير محکوم به تنهايي و فنا هستند.

کاينات به دنبال تکثير و ماندگاري نسلي فاقد خودخواهي و خودپرستي است.

نشستن من به خاطر قاعده اول بود و رفتنم به واسطه ترس از قاعده دوم است.

پسرک آهي کشيد و گفت:

" بسيار خوب ! شايد حق با شما باشد!!؟ شايد اين دختر حق داشته

چنين برخوردي را با من داشته باشد؟! کسي چه مي داند !

شايد رفتار من هم چندان مودبانه نبوده است!؟

حتي اگر در آينده اين دختر بازهم عشق من را بر زمين زد

آن را در وجود خودم پنهان مي کنم و تا آخرعمر ديگر با کسي در مورد آن صحبت نمي کنم.

شيوانا که در حال دور شدن از پسرک بودسرجايش ايستاد.

به سوي پسرک برگشت و دستش را روي شانه اش گذاشت و گفت:

" و قاعده اي است به نام قاعده سوم که کاينات تنهااسرارش را بر کسي آشکار مي کند

که عشق هايش را به هيچ قيمتي واگذار نکند و تاابد آنها را تازه و زنده

در وجود خود نگه مي دارد. از همراهي با تو افتخار مي کنم."

مي گويند آن پسر چند سال بعد

يکي از محبوب ترين استادان معرفت در سرزمين شيوانا شد.

نام اين استاد "قاعده سوم" بود

راهی متفاوت برای ابراز عشق....................

paria — Tue, 27 Oct 2009 05:03:18 GMT

یک روز آموزگار از دانش آموزانی که در کلاس بودند پرسید :

آیا میتوانید راهی غیر تکراری برای ابراز عشق ، بیان کنید؟

برخی ازدانش آموزان گفتند: با بخشیدن عشقشان را معنا می کنند.

برخی «دادن گل و هدیه» و «حرف های دلنشین» را راه بیان عشق عنوان کردند.

شماری دیگر هم گفتند «با هم بودن در تحمل رنجها ولذت بردن از خوشبختی» را

راه بیان عشق می دانند.

در آن بین، پسری برخاست و پیش از این که شیوه دلخواه خود را برای ابراز عشق بیان کند،

داستان کوتاهی تعریف کرد:

یک روز زن و شوهر جوانی که هر دو زیست شناس بودند

طبق معمول برای تحقیق به جنگل رفتند.

آنان وقتی به بالای تپّه رسیدند درجا میخکوب شدند...

یک ببر بزرگ، جلوی زن و شوهر ایستاده و به آنان خیره شده بود.

شوهر، تفنگ شکاری به همراه نداشت و دیگر راهی برای فرار نبود.

رنگ صورت زن و شوهر پریده بود و در مقابل ببر، جرات کوچک ترین حرکتی نداشتند.

ببر، آرام به طرف آنان حرکت کرد...همان لحظه، مرد زیست شناس فریاد زنان فرارکرد

و همسرش را تنها گذاشت. بلافاصله ببر به سمت شوهر دوید

و چند دقیقه بعد ضجه های مرد جوان به گوش زن رسید. ببر رفت و زن زنده ماند...

داستان به اینجا که رسید دانش آموزان شروع کردند به محکوم کردن آن مرد.

اما پسرپرسید : آیا می دانید آن مرد در لحظه های آخر زندگی اش چه فریاد می زد؟

بچه ها حدس زدند حتما از همسرش معذرت خواسته که او را تنها گذاشته است!

پسر جواب داد: نه، آخرین حرف مرد این بود که : عزیزم ، تو بهترین مونسم بودی.

ازپسرمان خوب مواظبت کن و به او بگو پدرت همیشه عاشقت بود...

قطره های اشک، صورت پسر را خیس کرده بود که ادامه داد:

همه زیست شناسان میدانند ببر فقط به کسی حمله می کند

که حرکتی انجام می دهد و یا فرار میکند .

پدر من در آن لحظه وحشتناک ، با فدا کردن جانش پیش مرگ مادرم شد و اورا نجات داد.

این صادقانه ترین و بی ریاترین ترین راه پدرم برای بیان عشق خود به مادرم و من بود...

كودك قهرمان يك دست....................

paria — Tue, 27 Oct 2009 04:50:18 GMT

كودكي ده ساله كه دست چپش در يك حادثه رانندگي از بازو قطع شده بود ،

براي تعليم فنون رزمي جودو به يك استاد سپرده شد.

پدر كودك اصرار داشت استاد از فرزندش يك قهرمان جودو بسازد

استاد پذيرفت و به پدر كودك قول داد كه يك سال بعد

مي تواند فرزندش را در مقام قهرماني كل باشگاه ها ببيند.

در طول شش ماه استاد فقط روي بدن سازي كودك كار كرد

و در عرض اين شش ماه حتي يك فن جودو را به او تعليم نداد.

بعد از 6 ماه خبررسيد كه يك ماه بعد مسابقات محلي در شهر برگزار مي شود.

استاد به كودك ده ساله فقط يك فن آموزش داد و

تا زمان برگزاري مسابقات فقط روی آن تك فن كار كرد.

سر انجام مسابقات انجام شد و كودك توانست در ميان اعجاب همگان

با آن تك فن همه حريفان خود را شكست دهد!

سه ماه بعد كودك توانست

در مسابقات بين باشگاه ها نيز با استفاده از همان تك فن برنده شود

و سال بعد نيز در مسابقات كشوري، آن كودك يك دست موفق شد تمام حريفان را زمين بزند

و به عنوان قهرمان سراسري كشورانتخاب گردد.

وقتي مسابقات به پايان رسيد، در راه بازگشت به منزل،

كودك از استاد رازپيروزي اش را پرسيد.

استاد گفت: "دليل پيروزي تو اين بود كه اولاً به همان يك فن به خوبي مسلط بودي،

ثانياً تنها اميدت همان يك فن بود، و سوم اينكه راه شناخته شده مقابله با اين فن ،

گرفتن دست چپ حريف بود كه تو چنين دست نداشتي!

نتيجه نهايي داستان :

ياد بگير كه در زندگي ، از نقاط ضعف خود به عنوان نقاط قوت خود استفاده كني .

راز موفقيت در زندگي ، داشتن امكانات نيست ،

بلكه استفاده از "بي امكاني" به عنوان نقطه قوت است

بیمارستان و حکایت دو مریض ...................

paria — Thu, 01 Oct 2009 12:45:07 GMT

دو مرد بیمار در یك اتاق بستری بودند.

یكی از بیماران اجازه داشت كه هر روز بعد از ظهر یك ساعت روی تختش بنشیند .

اما بیمار دیگر مجبور بود هیچ تكانی نخورد و همیشه پشت به هم‌اتاقیش روی تخت بخوابد.

آنها ساعت‌ها با یكدیگر صحبت می‌كردند،

از همسر، خانواده، خانه، سربازی یا تعطیلاتشان با هم حرف می‌زدند.

هر روز بعد از ظهر ، بیماری كه تختش كنار پنجره بود ،

می‌نشست و تمام چیزهایی كه بیرون از پنجره می‌دید برای هم‌اتاقیش توصیف می‌كرد.

بیمار دیگر در مدت این یك ساعت ، با شنیدن حال و هوای دنیای بیرون ، روحی تازه می‌گرفت.

این پنجره ، رو به یك پارك بود كه دریاچه زیبایی داشت مرغابی‌ها و قوها در دریاچه شنا می‌كردند

و كودكان با قایقهای تفریحی‌شان در آب سر گرم بودند.

درختان كهن ، به منظره بیرون ، زیبایی خاصی بخشیده بود

و تصویری زیبا از شهر در افق دوردست دیده می‌شد.

همان طور كه مرد كنار پنجره این جز ئیات را توصیف می‌كرد ،

هم‌اتاقیش چشمانش را می‌بست و این مناظر را در ذهن خود مجسم می‌كرد.

روزها و هفته‌ها سپری شد.

یك روز صبح ، پرستاری كه برای حمام كردن آنها آب آورده بود ،

جسم بی‌جان مرد كنار پنجره را دید كه با آرامش از دنیا رفته بود .

پرستار بسیار ناراحت شد و از مستخدمان بیمارستان خواست كه مرد را از اتاق خارج كنند.

مرد دیگر تقاضا كرد كه تختش را به كنار پنجره منتقل كنند .

پرستار این كار را با رضایت انجام داد و پس از اطمینان از راحتی مرد، اتاق را ترك كرد.

آن مرد به آرامی و با درد بسیار ، خود را به سمت پنجره كشاند

تا اولین نگاهش را به دنیای بیرون از پنجره بیندازد .

بالاخره او می‌توانست این دنیا را با چشمان خودش ببیند.

در كمال تعجب ، او با یك دیوار مواجه شد.

مرد ، پرستار را صدا زد و پرسید

كه چه چیزی هم‌اتاقیش را وادار می‌كرده چنین مناظر دل‌انگیزی را برای او توصیف كند !

پرستار پاسخ داد: شاید او می‌خواسته به تو قوت قلب بدهد.

چون آن مرد در اصل نابینا بود و حتی نمی‌توانست دیوار را هم ببیند...

ایمیل اشتباهی.................

paria — Thu, 01 Oct 2009 12:10:18 GMT

روزی مردی به مسافرت می رود و به محض ورود به اتاق هتل متوجه می شود که هتل به کامپیوتر مجهز

است. تصمیم می گیرد به همسرش ایمیل بزند نامه را می نویسد اما در تایپ ادرس دچار اشتباه میشود و بدون اینکه متوجه شود نامه را می فرستد.

نامه به دست زنی می رسد که تازه از مراسم خاکسپاری همسرش برگشته بود و با این فکر که شاید

تسلیتی از دوستان و اشنایانش داشته باشد به سراغ کامپیوتر می رود تا ایمیل های خود را چک کند.اما پس از خواندن ایمیل ان مرد غش کرده بر زمین افتاد.پسر او با ترس و لرز به اتاق مادرش می رود

و او را نقش بر زمین می بیند ودر همان حال چشمش به صفحه مانیتور می افتد...........

گیرنده.....همسر عزیزم
موضوع.....من رسیدم
متن......می دونم که از خواندن این نامه حسابی غافلگیر شدی راستش اینجا کامپیوتر هم دارند و هرکس به اینجا می اید می تواند برای عزیزانش نامه بفرستد من همین الان رسیدم و همه چیز را چک کردم همه چیز برای ورود تو رو به راهه..فردا می بینمت امیدوارم سفر تو هم مثل من بی خطر باشد.وای چقدر اینجا هوا گرمه.

تقدس عشق...................

paria — Thu, 01 Oct 2009 12:04:18 GMT

• دلت رو به کسي بسپار که لياقت داشته باشه.

• نگاهت رو به کسي بدوز که قلبش براي تو بتپه.

• چشمات رو با نگاه کسي آشنا کن که زندگي رو درک کنه.

• سرت رو رو شونه هاي کسي بگذار که از صداي تپشاي قلبت تو رو بشناسه.

• ارامش نگاهت رو به قلبي پيوند بزن که بي رياترين باشه.

• لبخندت رو نثار کسي کن که دل به زمين نداده باشه.

• روياهات رو با چهره کسي تصوير کن که زيبايي رو احساس کنه.

• چشم به راه کسي باش که تو رو انتظار کشيده باشه.

عاشق باش! اما عاشق کسي که تک تک سلول هاش تقدس عشق رو درک کنند.

داستان عاشقی گل شقایق از زبان خودش........................

paria — Thu, 01 Oct 2009 11:48:18 GMT

--داستان عاشقی گل شقایق از زبان خودش—

شقایق گفت :با خنده نه بیمارم، نه تبدارم

اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم

گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی

یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه

ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت

ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب می گفت

شنیدم سخت شیدا بود نمی دانم چه بیماری

به جان دلبرش افتاده بود-اما-

طبیبان گفته بودندش اگر یک شاخه گل آرد

ازآن نوعی که من بودم بگیرند ریشه اش را و بسوزانند

شود مرهم

برای دلبرش آندم شفا یابد

چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را

بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده

و یک دم هم نیاسوده، که افتاد چشم او ناگه

به روی من

بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من

به آسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کرد و به ره افتاد

و او می رفت و من در دست او بودم

و او هرلحظه سر را رو به بالاها

تشکر از خدا می کرد

پس از چندی

هوا چون کورۀ آتش، زمین می سوخت

و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت

به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟

در این صحرا که آبی نیست

به جانم هیچ تابی نیست

اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من

برای دلبرم هرگز دوایی نیست

و از این گل که جایی نیست خودش هم تشنه بود اما!

نمی فهمید حالش را چنان می رفت و

من در دست اوبودم

و حالامن تمام هست او بودم

دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟

نه حتی آب،نسیمی در بیابان کو ؟

و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت

که ناگه

روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر او کم شد

دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد- آنگه -

مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت

نشست و سینه را با سنگ خارایی

زهم بشکافت

زهم بشکافت اما ! آه

صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد

زمین و آسمان را پشت و رو می کرد

و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد

نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را

به من می داد و بر لب های او فریاد "بمان ای گل

که تو تاج سرم هستی دوای دلبرم هستی

بمان ای گل"

ومن ماندم

نشان عشق و شیدایی

و با این رنگ و زیبایی

و نام من شقایق شد گل همیشه عاشق شد